De lat van #Boek2

Een willekeurige borrelavond met vrienden in de kroeg. Twee jaar geleden:
'Hoe gaat het met je schrijverscarrière?' 
'Morgen spreek ik een uitgever.'
'Túúrlijk.'
'Hij heeft interesse.'
'Hahahaha. Geloof je het zelf?'

Nu - anderhalf jaar na de verschijning van Dieptepunt -, in de supermarkt, de wachtkamer van de tandarts of zomaar op straat, klampen onbekenden me aan:
'Ik heb ge-no-ten van je boek!'
'Dank je wel.'
'Wanneer komt je tweede?'
'Nou. Euh. Voorjaar. Misschien.'
'Dan pas?'

Vrienden vermijd ik al maanden. Bang voor steeds weer diezelfde vraag: wanneer komt ie?
Weg is de onbevangenheid en het recht te mogen aanklooien. Hoge verwachtingen, een negatieve voortgang en capaciteitsgebrek; #boek2 heeft het allemaal. Geen cliché is mij vreemd:

'Van een debutant wordt een foutje gepikt, maar bij boek 2 ligt de lat een stuk hoger.'

'Je debuut bevat alle levenslessen tot dan toe. Boek 2 is gebaseerd op je ervaringen vanaf je debuut. Een veel kortere tijd. Minder inspiratie dus.'

'Schrijven is een leerproces, neem alle kritieken mee die je hebt gekregen en verbeter jezelf.'

Pfff. En toch. Elke avond hijs ik de laptop op mijn schoot, zet ik wortels, chips en rivella binnen handbereik en schud de clichés van me af. Schrijven is namelijk fijn. Ooit verandert de ondertitel van dit blog.
Trouwens, het plan voor #boek3 ligt al klaar.



0 reacties:

Een reactie posten